Kurtla Köpek

K

     Bir masal var Kaf Dağı’nın ardında. Kurtla köpekleri anlatıyor masal; biz ne desek boşuna…
     Köpekler kuş uçurtmaz olmuş çiftlikten, kurt bundan etkilenmiş elbette; tazıya dönmüş açlıktan. Bir köpek görmüş dağda; yağlı, besili, parlak tüylü, yolunu şaşırmış besbelli!
     “Bunu yersem ne güzel olur,” demiş kendince. Saldırıya geçecekmiş ama çekinmiş. Aşağıdan alıp yaklaşmış yanına.
     “İyi ense yapmışsınız maşallah!” demiş köpeğe.
     Köpek şöyle uzun uzun bakarak;
     “Siz de yapabilirsiniz bayım,” demiş. “Benim gibi beslenmeyi isteseniz, dilediğiniz gibi beslenirsiniz. Yaşamak sayılmaz sizinki; hep sefil olmak kötü bir şey besbelli. Ne bu böyle? Ne rahat bir uyku, ne ağız tadıyla yenen bir lokma yemek. Gelin benim yanıma, dünya varmış deyin.”
     Kurt bayağı merak etmiş doğrusu. Nasıl bir işmiş ki bu?
     “Orada işim ne olacak benim ?” diye sormuş.
     Köpek gülmüş:
     “Hiç,” demiş. Fakir fukaraya saldıracaksın, evin adamlarına kuyruk sallayacaksın, sahibine hoş görünmek tek görevin olacak. Bunun karşılığında artık ne varsa hepsi senin. Tavuk kemiğimi istersin, güvercin, bıldırcın kemiği mi? Bu arada sırtını okşarlar sabah akşam; gel keyfim gel!”
     Kurdun ağzı kulaklarına varmış, gözleri dolmuş sevinçten… Köpeğin peşine takılmış çiftliğe doğru yol alırken, boynunda bir iz görmüş;
     “Bu da neyin nesi?” diye sormuş.
     “Hiç,” demiş köpek.
     “Hiç ama ne?”
     “Değmez konuşmaya bile nene gerek!”
     “Söyleyin canım, merak ettim işte!”
     “Tasmanın yeri, ne olacak!”
     “Bağlıyorlar mı?” diye şaşkınlıkla sormuş kurt. “Öyleyse her istediğin yere gidemiyorsun?”
     “Hayır,” diye yanıtlamış köpek. “Ne çıkar bundan?”
     Kurt yolunu çevirmiş başka yöne;
     “Sizin olsun eti de kemiği de; ben özgürlüğümü kimselere veremem, kimsenin boyunduruğu altına giremem,” demiş ve uzaklaşmış oradan. Gidiş o gidiş…

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi