Ayşe Coşkun (Düşümdeki İnsan Gölgeleri)

A

Sürtünerek geçiyoruz birbirimizin yanından
Kimimiz önde koşuyor, kimimiz korkak
Çokça uzakta bir ışık var
Tek sorun, ona önce kim ulaşacak
Paylaşmayı öğretmemişler bize
Hepimiz sahiplenmek için koşturuyoruz
Sesler yankılanıyor kulaklarımızda

“benim”, “sade”, “yalnız”, “ben”
Elele tutuşsak, hep birlikte geçeceğimiz virajları
Ama korkumuz büyük, anlamını da kaybetmişiz zaten
Ellerimizi arıyoruz, nasırlı parmaklarımızı
Çoktan geriye bıraktığımız suçsuz çocuklarımızı
Çıkaramıyoruz ellerimizi ceplerimizden
Bir yakalasak ortalıkta elleri
Ama hepsi bizi boşluğa çekecek sanki
Korkum büyük… Onun da anlamını kaybetmişiz

Kimseler oturmuyor sağımızda solumuzda
Bir insan, bir yokluk, bir insan
Üçümüz ayakta, oturuyor beşimiz
Çığlıklar düğümleniyor boğazlarımızda
Ağzımızdan çıkan kuru bir soluk

Işığa koşturuyoruz, kimimiz korkak
Işığa koşturuyoruz, yığınlarca ölü
Işığa koşturuyoruz, kimimiz yitik
Tek sorun, ona önce kim ulaşacak…

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Yılmaz