Keloğlan İle Köpeği

K

       Bir varmış, bir yokmuş…
       Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir Keloğlan varmış. Bizim Keloğlan bir gün gazete okurken gözüne bir haber ilişmiş. Haberde; yarın bedava evcil köpek verilecek diye yazıyormuş. Keloğlan gitmek istemiş. Anasına gazete haberini göstermiş. Anası, “Ne yapacaksın köpeği a keleş oğlum?” diyerek geçiştirmek istemiş, ama Keloğlan anasının bu sözüne aldırmamış. Kendi kendine evden çıkma planı hazırlamış. Çünkü anası ertesi gün komşulara oturmaya, Keloğlan da o sırada evden çıkarak köpek dağıtımının yapıldığı yere gidecekmiş. Nihayet sabah olmuş; anası erkenden komşusuna gitmiş. Keloğlan da onun ardından hemen evden ayrılmış.
       Dağıtım yapılacak yere vardığında, köpekler verilmeye başlanmış. Keloğlan da hemen sıraya girmiş. Sıra kendisine geldiğinde, ona hangi cins köpeği istersin diye sormuşlar. Keloğlan, “Alman kurdu isterim,” demiş. Keloğlana hemen siyah renkte, gözleri beyaz bir Alman kurdu vermişler. Keloğlan teşekkür edip eve dönmüş
       Eve vardığında anası evdeymiş. Keloğlan hemen köpeği kucağına alıp anasının yanına gitmiş, ama anası köpeği görünce çok korkmuş.
       “Bu köpeğin evimizde ne işi var?” diye sormuş.
       Keloğlan olup biteni annesine anlatmış. Günler geçtikçe anası da köpeğe alışmış. Anası ile Keloğlan küçük köpeğe ‘Yaman’ adını vermişler. Bir gün eve hırsız girerse Yaman bizi kurtarır demişler ve dedikleri de olmuş.
       Bir gün evlerine hırsız girmiş ve Yaman o hırsızı yakalamış. Sabah uyandıklarında bahçede, yerde yatan yaralı bir adam görmüşler; yanında da bir çuval varmış. Çuvalın içinde, Keloğlan ile anasının çok sayıda özel ve kıymetli eşyası varmış. Keloğlan onun bir hırsız olduğunu hemen anlamış. Yamanın yanına gitmiş, onu öpüp teşekkür etmiş. Anası da Keloğlana, “İyi ki Yamanı almışsın oğlum,” demiş.
       O günden itibaren hep birlikte mutlu mesut yaşamışlar.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi