Ormanla Oduncu

O

     Bir oduncu kırmış ya da yitirmiş baltasının sapını. Kolay bulamadığı için yenisini, orman biraz rahat etmiş.
     Sonunda adam yalvarmış ormana;
     “Ne olur,” demiş. “Bir tek dalını tatlılıkla kopartıp veriver bana; sapsız bırakma şu baltamı. Hem söz veriyorum sana: Gidip başka yerde kazanacağım ekmeğimi; bırakacağım herkesin saydığı sevdiği canım meşeleri, çamları ayakta.”
     Masum orman yenilemiş silahını adamın ve pişman olmuş tabii…
     Oduncu başlamış hemen budamaya. Kendisine iyilik edeni, en güzel ağaçlarına kıyarak.
     İnim inim inlemiş orman, kendi verdiği silah yüzünden.
     Böyledir işte bizim dünyalılar: Gördükleri iyiliği, iyilik edene karşı kullanırlar. Bıktım bunu söylemekten; ama nasıl canı yanmaz insanın gördükçe o canım gölgeliklerin hoyratça yok edildiğini dünyadan.
     Ne kadar yırtınsam, yakınsam nafile… Nankörlüğün, yolsuzlukların kalkacağı yok ortadan bu gidişle…

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi