Şehir Faresi İle Tarla Faresi
Şehir Faresi İle Tarla Faresi

Şehir Faresi İle Tarla Faresi

     Bir varmış bir yokmuş… Bir şehir faresi varmış. Bir gün yolu yordamıyla tarla faresini yemeğe çağırmış. Bir Türk halısı üstüne öyle bir sofra kurulmuş ki, şahane! Ne yemekler, ne yemekler… Gitmeyen bilmez şehire. Böyle ziyafet görülmemiş; hiçbir şey eksik değilmiş.
     Ama tam yemek başlarken farelerin iştahı kesilmiş: Ayak sesleri gelmiş birden evin üstünde bir yerlerden. Şehir faresi fırt bodruma, tarla faresi de peşinden. Ses seda kesilmiş yukarıda, fareler çıkmış meydana. Şehirli fare, “Buyurun,” demiş, “Soğumasın bizim kızartma.”
     “Ben doydum,” demiş tarla faresi. “Yarın bize beklerim sizi. Bizde böyle kral sofraları yok, Fukara işi bizimkisi. Ama yediğin boğazında kalmaz, ayak mayak sesi duyulmaz. Haydi, hoşça kal kardeş, korkulu yemek bana gelmez!”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.