İsmail Karakurt (Lekesiz Dağ Nergisi)
İsmail Karakurt (Lekesiz Dağ Nergisi)

İsmail Karakurt (Lekesiz Dağ Nergisi)

Bitti. çağır beni
Su sesli. hem tütsü hem zehir
Sararmış kitapların
Tozlu nesnelerin arasından
Uzak, ıssız bir yere
Lekesizliğe! 

Dağlara dağlara bakma
İçimdeki dağ nergisi
Sensizliğe ısınamam üşürüm
Savur kara gözlü güvercinlerini
Savur bahar ile. 

Ah küçük sevgili. ah dili yok
Lekesiz bir resim gibi yapıştırdım
Yüreğimin defterine seni
Yüzünü kopardım kırlardan
Yeni açan çiçeklerden
Yüzüne bak!
Ağır çatısı altında güneşin
Al götür, eşsiz ve ebedî rüzgârınla
Al bu ruhu yorumla
Bu kımıltısız ruhu

İç çekişleri ve fısıltıları taze tut
Ruhunun
Işıldayan, güzel bahçesinde. 

Seni seni
İçimdeki dağ nergisi
Lekesizliğe çağır beni
Anla ki ben ne çok yaralandım
Yaşamak denen bu dumanlı çalkantıda
Nasıl olsa ölümü seçeceğim bir gün
Hiçbir şey eskitmiyor ölümü…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir