Enver Doğan (Gitmek)

E

gözlerinin gizinden yükselen
bir ağıttı şimdi gitmek
neresinden başlarsam, hüzün
biraz da kendini anlayabilmekti
anladıkça utangaç bir yüzün
yiten çocukluğunu her parçasıyla
yaralanıp akıttıkça bakışlarıyla
buluştuğu ülkenin
küskün sokaklarında, güzün
yaprak salvosuyla yürürken
uzak bir ağrının yanaklarını
toprak diye öpebilmekti.

süzülüp ışığın karanlığından
alnının kutsanmış derinliğinde
göçebe bir ayyaş sürüyorum ardına
ve gecelerin bahçesinde
koşmaya uslanmamış
gri geçmişini kemiren bir çocuk
büyütüyorum sana
bak, ay ışığı yorgun buluşuyor
bir duvar dibinde uyuklayan
sensizliğimin çıplak bedeniyle
ama biliyorum her şeye rağmen
kucaklaşmak merhaba ağzıyla
düşlerimizin ıslattığı yağmuru
çizebilmekti hayata hey diyerek

yorgun sesinin kırık yalnızlığı
düşerken kulaklarımın şafağına
bir bozgun gibi şimdi gitmek.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Yılmaz