Çocukta Kişilik Gelişimi

Ç

       Çocuğun kişilik gelişimi çok erken dönemlerden itibaren başlıyor ve yaşamın ilerdeki dönemlerini de etkiliyor. Anne ve babanın çocuğa sevgi ve eğitim verdiğini belirten bilim insanları, çocuk gelişiminde en önemli konunun anne ve babanın tutumu olduğunu ve bu tutumların çocuğun kişilik gelişiminin yanı sıra ilerideki yaşantılarını da fazlasıyla etkilediğine işaret ediyor.
       Anne-baba olmanın ilk şartının, ailenin çocuk sahibi olmaya kendini hazır hissetmesi gerektiğini belirtmemiz gerekiyor. Eğer çocuklar ebeveynlerinin hazır olmadığı bir dönemde dünyaya gelmişlerse, bu çocuklar anne ve babaları tarafından reddedilen çocuklar grubuna girer ve bu reddediş çocuğun bütün ömrü boyunca iz bırakır.
       Bu kötü ebeveyn tutumu, çocuğu saldırganlaştırır, asosyal yapar. Çocuk ne yapacağını, doğruyu yanlışı hiçbir zaman bilemez ve daima onay bekleyen biri olur; hatta bunu anne-babadan alamadığı zaman dışarıda arkadaşlarından almak ister ve dikkat çekecek işlere girer. Biz ne kadar bakarsak bakalım bu çocuğun bütün uyumsuz davranışlarının altında annenin ve babanın tutumlarının etkilerinin çok önemli olduğunu söyleyebiliriz.
       Çocuğun doğruyu ve yanlışı öğrenmede, ailenin rehberliği çok önemlidir. Anne ve babalar açısından en olumlu davranış, çocuğu kabul etmek, sevmek, sevecen ve hoşgörülü davranmak, onun kendine bir yaşam alanı oluşturmasını sağlamaktır. Çocuk bizim istediğimiz insan olmak zorunda değildir. Anne babaların yaptığı en büyük yanlış, çocuğu kendi istedikleri kalıba dökmeye çalışmaktır. İşte çatışma da burada başlar. Aslında anne-babaya izleyici olup çocuğun ilgisi, merakı, gelişmesi ne yöndeyse bunu anlamak ve gözlemlemek zorundadır. Anne-babalar önce kendilerini tanımalı, kendi davranış ve tutumlarının farkında olmalı ve çocuklarını çok iyi gözlemlemelidir; çünkü her çocuk doğuştan birbirinden farklı birer bireydir.
       Anne ve babalar çocuğuna iki önemli şey verir; bunlar sevgi ve eğitimdir. Bu sevginin dozu gibi veriliş şekli de önemlidir. Aşırı reddeden aile gibi, aşırı seven aile de çocuğuna zarar verir. Bu da çocuğun kişilik ve kimlik oluşumunu olumsuz etkiler. Disiplinsiz bir sevgi, aslında çocuğu boşlukta bırakır ve disiplin de çocuk gelişiminde çok önemli bir etkendir.
       Çocuğun neyi, nerede, ne zaman yapacağını ancak aldığı disiplin öğretebilir. O yüzden anne ve babalar, bazı davranış kalıpları geliştirir. Örneğin; bazı anne ve babalar sadece kendi konforunu düşünür, çocuklar eğer onları rahat bırakıyorlarsa onların her istediğini yapabilir. Böyle bir durumda çocuk ne isterse yapar, doğru ya da yanlış olduğuna bakmaz. Ebeveyn de çocuğun her dediğini yapar, böyle bir durumda ise çocuk şımarık ve bencil olur.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi