Eşekle Köpek

E

Yardımlaşmak gerek, doğanın yasası bu;
Ama eşek bir gün boş vermiş bu yasaya
Bilmem nasıl yapmış bunu
Çünkü uysal bir yaratık bilir eşeği dünya.
Köpekle birlikte yoldaymış bir gün
Yürüyormuş ciddi ciddi, hiçbir şey düşünmeden.
Efendileri de geliyormuş ikisinin ardından.
Durmuşlar bir ara, efendi yatmış uyumuş,
Eşek hemen otlamaya koyulmuş;
Çayırlıkmış orası, yemyeşil;
Otlar da tam eşeğin zevkine göre.
Ama hiç devedikeni yokmuş görünürde.
Eh, ne yapalım, demiş olmayıversin;
Her zaman kuşsütü, kuru üzüm aramamalı
Ziyafetten vazgeçecek değiliz ya
Devedikeni yok diye.
O gün bulduğuyla yetinmiş bizim uzun kulaklı
Oysa bu arada zavallı köpek
Açlıktan öldü ölecek.
“Sevgili yoldaşım,” demiş eşeğe;
“Ne olur, şöyle biraz eğil de
Yiyeceğimi alayım sırtındaki heybeden.”
Eşek sus pus, duymamış sanki mübarek.
Duysa bir hayli vakit kaybedecek
Oysa vakit ot demektir kendisi için
Uzun süre duymazlıktan geldikten sonra:
“Ahbap,” demiş. “Beni dinleyecek olursan efendinin uyanmasını bekle;
Kalkar verir yiyeceğini kendi eliyle;
Acele etme, nerdeyse uyanır.”
İşte tam o sırada
Kurt çıka gelir ormandan:
Al sana bir aç hayvan daha!
Eşek yardıma çağırmış hemen köpeği
Bu sefer köpek oynamamış yerinden:
“Ahbap,” demiş. “Beni dinleyecek olursan, hemen kaç, efendin de uyanır nerdeyse.
Aman durma, koş; kurt yetişirse sana bas tekmeyi, kır çenesini, korkma;
Daha yeni nalladılar seni.
Bence serersin yere kurdun leşini.”
Köpek bu güzel söylevi bitirirken, zalim kurt eşeği boğazlamış çoktan.
Güvenlik istersek yardımlaşmak gerek.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi