Tavşanla Keklik

T

Başı dertte olanlarla hiç alay etmemeli; neden dersen: Gülme komşuna gelir başına! Bilgin Ezop, masallarında bir iki örneğini verir buna. Bu dizelerde benim verdiğim de, tıpkı onunkiler gibi…
Keklik ve yurttaşı tavşan,
Bir tarlada kapı komşusu,
Yaşayıp gidiyorlarmış çatışmadan;
Devlet, huzuru sağlamış anlaşılan.
Ama bir gün avcılar sökün etmiş,
Tavşan, sığınacak bir yer
Aramak zorunda kalmış.
Öyle bir kaçmış ki can havliyle
Yaya kalmış ardında bütün köpekler.
Tazı bile boşuna yorulmuş.
Sonunda kendi kendini vermiş ele
Terli bedeninden çıkıp havayı saran
Tavşan ruhu yüzünden.
Bu koku üzerinde akıl yoran Karabaş
Tavşanla ilgili olduğu sonucuna varmış
Ve atılmış üstüne bütün hızıyla.
Ve hiç yalan söylemeyen Karaduman,
“Tamam,” demiş, “Çıktı gidiyor tavşan.”
Zavallıcık yuvası önünde can vermiş.
Keklik, seyrine bakıp kıkır kıkır gülermiş:
“Hani senden tez ayaklısı yoktu? Tez ayaklarını kullansana komşu!”
Sen misin gülen, ona gelmiş sıra; köpekler bulmuş onu da.
“Kanatlarım sağ olsun, uçar giderim,” demiş.
Ama hiç hesaba katmadığı akdoğan,
Amansız pençesiyle gelmiş hakkından.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi