Dişi Aslanla Dişi Ayı

D

Ana aslan yavrusunu yitirmiş;
Avcının biri almış götürmüş.
Öyle kükrüyormuş ki mutsuz ana
Rahatı kaçmış bütün ormanın.
Ne karanlığı, ne sessizliği,
Ne de başka büyüleri gecenin
Dindirmiş yaygarasını kraliçenin.
Hayvanların uyku girmez olmuş gözüne.
Sonunda dişi ayı gitmiş yanına:
— Komşu, demiş, bir şey soracağım sana:
Bu ormanda sen nice yavrular yedin,
Anası babası yok muydu hiç birinin?
— Vardı.
— Vardı da, niçin onlar
Kulaklarımızı rahat bıraktılar?
Bunca ana susmuş, sen de sussana.
— Nasıl susarım?
Var mı benden mutsuz ana?
Ah! Oğlum gitti, oğlum!
Ben yaslar içinde ölmeye mahkûmum.
— Peki, ama seni buna mahkûm eden kim?
— Ah kaderim, bana kin besleyen kaderim!
Hep budur söylediği herkesin, her zaman.
Mutsuz insanlar, sizin için bu masal.
Nedir bunca yakınmalar boşu boşuna.
Her dertli, kaderi düşman bilir kendine.
Tanrıların Hekuba’ya ettiklerine bakıp
Kaderinize şükürler etsenize!

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi