Edith Joy Scovell (Körlerin Elleri)
Edith Joy Scovell (Körlerin Elleri)

Edith Joy Scovell (Körlerin Elleri)

Farkındayız az çok körlerin ellerinin
Bizimkilerden farklı bir ustalık taşıdığının,
Görüyoruz aklın ince işleyişleri gibi
Nasıl gezindiğini o parmakların
Ve nasıl tek vücut olabildiklerini
O ipeksi dokunuşla okurlarken evreni,

Şaşırıyoruz bazen de bir körün yüzüne,
O yüzden geçiveren gülücüğe, küçük bir bebeğinki gibi
Bir başına, kendine özgü, savunmasız bir yüz
Bambaşka bir dünyaya bakan, gümüş rengi bir dünyaya
Belki de aynı bizim ayaklarımız değmeden önceki haline

Peki ya körlüğün bizdeki yarısı, sadece kendi çevrili bahçesindeki
Çiçeklerinin boyunu boşunu sunabilen ışığın gerçekliğine
El yordamıyla ulaşmaya çalışmalarımız? İşte bu yüzden
İnanıyorum ben bizimkinden başka dünyaların da olduğuna.

Gözleri değil, akılları örten perdenin hoş bir manzaraya açılabilme,
Katı yüreklerde de ışıkların yanabilme umuduna. İlginç çiçekleri
Tuhaf gagalı kuşlarıyla tropik bir ormanda
Göğün en üst katındaki renklerden düşmeli
Hepimize armağan olan körlük ve görünürlük.

 

(Çeviren: Sevcan Yılmaz)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir