Kirman, Mekik ve İğne
Kirman, Mekik ve İğne

Kirman, Mekik ve İğne

       Bir zamanlar bir kız vardı, küçük yaşta anne ve babasını kaybetmişti. Vaftiz annesi köyün çıkışındaki küçük bir evde oturuyor, geçimini iplik eğirmekle, örgü örmekle ve dikiş dikmekle sağlıyordu. Bu kadın küçük kızı yanına aldı, ona işini öğretti ve çok güzel bir eğitim verdi.
       Kız on beş yaşına bastığında kadın hastalandı, kızı yanına çağırarak şöyle dedi: “Bak kızım, sonumun yaklaştığını hissediyorum, sana bu evi bırakıyorum. Seni rüzgârdan, yağmurdan koruyacak ve barındıracaktır. Ayrıca sana bıraktığım kirman, mekik ve iğneyle de ekmeğini kazanırsın.”
       Sonra ellerini kızın başına koyarak onu kutsadı. “Tanrıya olan inancını kaybetme! O zaman rahat edersin,” diye ekledi.
       Daha sonra gözleri kapandı. Cenazesi kaldırıldığında kız tabutun ardından acı acı ağladı ve dua etti.
       Ve kız bu küçük evde yalnız yaşamaya başladı. Çok çalışkandı. İplik eğirdi, örgü ördü ve dikiş dikti. Tüm bunları yaparken de vaftiz annesini rahmetle anmaktan geri kalmadı. Sanki odadaki keten kendiliğinden çoğalıyordu. Bir havlu ya da gömlek ördü mü, hemen müşterisi çıkıyor ve parasını fazlasıyla ödüyordu. Böylece kız hiç sıkıntı çekmedi. O sıralarda ülkeyi yöneten kralın oğlu kendisine bir nişanlı aramak üzere bu yöreye geldi. Babasına kalırsa fakir bir kız seçmeyecekti, zenginini de zaten kendisi istemiyordu. Bunun üzerine oğlan şöyle karar verdi: “En fakir ama aynı zamanda da en zengin kız benim nişanlım olacak!”
       Kızın yaşadığı köye gelince, her yerde yaptığı gibi en fakir ve en zengin kızları soruşturdu. Ona önce en zengin kızın ismini verdiler; en fakir kızın da köyün çıkışındaki küçük bir evde oturduğunu söylediler.
       Zengin kız süslenip püslenerek kapı önüne çıktı ve kendisine atıyla yaklaşan prensin önünde eğildi.
       Prens ona baktı ve hiçbir şey söylemeden atını sürüp oradan ayrıldı.
       Fakir kızın evinin önüne geldiğinde kız kapıya çıkmamıştı, odasındaydı.
       Prens atından inerek pencereden içeri baktı, odaya vuran güneş ışığında kızın harıl harıl iplik çekmekte olduğunu gördü. Bir süre onu seyretti.
       Kız onu fark edince kızardı, gözlerini yere indirerek iplik çekmeyi sürdürdü. Bu kez iplik çok mu inceydi bilmem ama prens yine çekip gitti.
       Bunun üzerine kız pencereyi açtı ve “Odanın içi amma da sıcak,” diye söylendi. Ve prensin arkasından baktı, ta ki şapkasının beyaz tüylerini artık göremeyinceye kadar.
       Sonra yine işinin başına döndü ve çalışmasını sürdürdü. Derken vaftiz annesinin sık sık söylediği bir şarkı geldi hatırına:
Kirman, kirman, çık dışarıya,
Nişanlımı getir buraya!
       Sonra ne mi oldu? Kirman o anda elinden fırlayıverdi, kapıdan dışarı çıktı. Kız hayretler içinde kalarak onun arkasından baktı. Kirman neşeli danslar yaparak etrafa saçtığı altın ipliklerini peşi sıra sürüklüyordu. Derken gözden kayboldu.
       Kirmanı kalmayan kız bu kez mekiği eline alarak iplik çekmeye ve dokumaya devam etti.
Kirmana gelince, ipliği bitene kadar oynadı durdu. Sonunda prensin yanına varabildi.
       “Bu da nesi? Bana yol mu gösterecek yoksa?” diye söylenen prens atını döndürerek kirmanın peşine takıldı.
       Kız hâlâ tezgâhının başında çalışmaktaydı ve şarkı söylüyordu.
Mekik, mekik, ipliği ince çek,
Nişanlım geliyor mu gerçek?
       Birden mekik elinden fırladı ve kapıdan dışarı çıktı.
       Bu kez kız kapı eşiğinde öyle güzel bir halı dokumaya başladı ki, dünyada bir eşi daha yoktu!
Her iki yanında güller ve zambaklar açmıştı; yerde yeşil filizler sivrilmişti; aralarında da tavşanlar, yavrularıyla oyun oynuyordu. Geyiklerle ceylanlar arada sırada başlarını çıkarıp onlara bakıyordu. Ağaç dallarına tüneyen kuşlar öyle çeşitli şarkılar söylüyorlardı ki!
Bu arada mekik oraya buraya sıçrayıp durmaktaydı ve sanki her şey kendi kendine büyüyordu.
Mekik yine elinden fırladığında kız dikiş dikmeye başladı. İğneyi eline alarak şöyle bir şarkı tutturdu:
İğne, iğne, ince uzunsun,
Artık nişanlımı bana sun!
       Ve iğne elinden fırlayarak odanın içinde şimşek gibi oraya buraya sıçramaya başladı.
Sanki görünmeyen ruhlar tüm işleri üstlenmişti. Çok geçmeden masa ve raflara yeşil örtüler serildi, koltuklara kadife kılıf yapıldı, pencerelere ipek perdeler asıldı. İğne son dikişini atarken kız pencereden bakınca, altın iplikleri peşinden sürükleyen kirmanını, daha doğrusu beyaz tüylü şapkasıyla prensi görüverdi.
       Oğlan atından indi, kapı önündeki halıya basarak içeri girdi. Karşısında eski püskü giysisiyle genç kız durmaktaydı; ama gül bahçesindeki güller kadar tazeydi, pespembeydi.
Prens ona yaklaşarak, “En fakir ama aynı zamanda en zengin kız sensin! Benimle gel, nişanlanalım,” dedi.
       Kız sustu ama ona elini uzattı. O da bir öpücük kondurduktan sonra genç kızı dışarı çıkardı, kendi atına bindirdi, sonra sarayına götürdü.
       Görkemli bir düğün yapıldı.
       Kız kirmanı, mekiği ve iğneyi hazine dairesinde başköşeye yerleştirerek onurlandırdı!

(Grimm Kardeşler-Çeviren: Sevgi Şen)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir