Kış İle Bahar
Kış İle Bahar

Kış İle Bahar

       Bir gün kış, baharla alay etmiş, ona söylemediğini bırakmamış.
       “Sen ortaya çıktım mı, kimsenin rahatı kalmıyor. Kimi kırlara, ormanlara gidip çiçekler topluyor. Kimi güller, leylaklar topluyor, koklayıp koklayıp saçlarına takıyor. Kimi yola çıkıyor, gemilere binip başka yerler, başka ülkeler görmeye gidiyor. Rüzgâra da, yağmura da aldıran olmuyor. Bir de bana bak. Ben her sözünü dinleten bir kralım. Herkese, “Gözler yerde olsun, gökyüzüne bakmasın” derim. Başını yerden kaldırmasınlar isterim. Herkesi öylesine korkutur, öylesine titretirim ki, çok kişi evlerinden dışarıya çıkmayı bile göze alamazlar!” demiş.
       Kış böyle söyleyince bahar;
       “İnsanlar da senden kurtulunca onun için seviniyorlar ya! Oysa beni çıldırasıya severler. Adımı dünyanın en güzel adı diye anarlar. Ben geçip gittim mi, hep bana özlem duyarlar. Bana kavuşunca da bayram yaparlar!” diye karşılık vermiş.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir