Maymunla Yunus Balığı
Maymunla Yunus Balığı

Maymunla Yunus Balığı

Eski Yunanlarda âdetmiş;
Yola çıktılar mı gemiyle,
Maymunlar, köpekler götürürlermiş,
Yolda canları sıkılmasın diye.
Atina yakınlarında bir gemi batmış,
Köpekli, maymunlu yolcularıyla.
Kimseler kurtulmayacakmış,
Yunusbalıkları olmasa.
Bu balıklar insan dostudur,
Plinius öyle der kitabında, doğrudur.
Bir yunus çok adam kurtarmış o gün,
Bir maymunu da kurtarmak üzereymiş,
İnsana benzediği için.
Almış sırtına, kıyıya çıkacak,
Öyle adam gibi oturmuş ki maymun,
Gören kral mıral sanacak.
Bir ara konuşacağı tutmuş yunusun:
— Atina’dan mısınız? demiş.
— Evet, demiş maymun;
Hem de pek tanınmışımdır.
Bir işiniz düşerse beklerim,
Hâkim makim hep akrabamdır.
Belediye başkanı teyzemin oğlu.
— Sağ olun, demiş yunusbalığı;
Pire’yi de bilirsiniz öyleyse.
Sık sık görürsünüz elbette…
— Her gün, demiş maymun;
Dostumdur, görmez olur muyum?
İşte o zaman çıkmış foyası meydana,
Limanı adam sanmış bizim mankafa!
Böyle insan da çoktur ya, neyse!
Roma’yı Paris’te bilirler;
Her yeri görmüş gibi konuşurlar;
Arap olayım bir yeri görmüşlerse.
Yunus basmış kahkahayı;
Dönmüş bakmış ki sırtına,
İnsan değil kurtardığı.
Atmış maymunu suya,
Dönmüş gerisingeri
Adam arayıp kurtarmaya.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir