Heykelciyle Zeus Heykeli
Heykelciyle Zeus Heykeli

Heykelciyle Zeus Heykeli

Bir mermer parçası öyle güzelmiş ki
Hemen satın almış bir heykelci.
Ne yapmalı bundan demiş;
Bir tanrı mı, bir masa mı, iskemle mi?
Tanrı olacak, demiş, hem de
Elinde bir şimşek tutacak.
Dünyanın ev sahibi önünde
İnsanlar korkup yere yatacak.
Sanatçı o kadar iyi yontmuş ki
Bütün heybetiyle tanrıyı
Hiçbir eksik bulamamış görenler,
Bir konuşmuyor o kadar demişler.
Hatta anlattıklarına göre
Heykeli yapıp bitirince
İlk ürperen heykelci olmuş,
Kendi yaptığı tanrıdan korkmuş.
Bu korkusunu heykelcinin
Şairler de duyarmış eskiden.
Kendi uydurdukları tanrıların
Korkarlarmış öfkesinden.
Çocuk gibiymiş o şairler
Çocuklar da cansızı canlı bilirler.
Nedir kaygıları bütün gün:
Aman bebeğim bana darılmasın.
Yüreği kolay sürükler kafa
Ve aslında budur işte
Paganların düştükleri hata:
Bunca put yapılmış bunca millete.
Canla başla nasıl uyarlarmış
Kendi uydurmalarının her isteğine
Pigmalion düpedüz âşık olmuş
Kendi yonttuğu Venüs heykeline.
Herkes gördüğü güzel düşleri
Gerçeğe çevirme çabasında
Doğrular karşısında buz gibiyiz de
Yalanlar bizi alev alev coşturmada.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir