İskityalı Filozof
İskityalı Filozof

İskityalı Filozof

İskitya’da doğmuş çilekeş bir filozof
Daha tatlı bir hayat sürmek niyetiyle
Yunanistan’a gitmiş ve orada bir yerde
Bir bilge görmüş, Vergilius’unkine benzer:
Krallarla eşit, tanrılara yakın bir insan;
Bu sonuncular gibi gamsız, huzur içinde:
Bir bahçenin güzellikleriymiş onu mutlu kılan.
İskityalı onu elinde bağ bıçağıyla bulmuş;
Meyve ağaçlarında yararsız ne varsa
Kesip atıyormuş bir şuradan bir buradan
Buduyormuş dalları dibinden tepesinden,
Her yerde kusurlarını düzelterek doğanın,
Emeğini bol bol karşılayacak doğaya
İskityah sormuş:
— Nedir bu asıp kesme;
Yaraşır mı bir bilgeye bu zavallı yaratıkların
Elini kolunu budamak böylesine.
Atın o bıçağı, o ölüm aracını elinizden;
Zamanın orağına bırakın kesip biçmeyi
Er geç karanlık ülkeye göçer her bitki.
— Ben yararsızı atıyorum, demiş Yunan filozofu;
Kalanlar için çok yararlı oluyor bu.
İskitylı dönünce kasvetli yurduna
Almış bıçağı, saldırmış ağaç dallarına;
— Kesin, biçin, kırın, budayın, demiş
Eşine dostuna, konusuna komşusuna.
Kıymış en güzel dallarına ağaçların
Budamış bağını bahçesini akılsızca;
Ne vaktini, mevsimini beklemiş,
Ne dolunay ne körpe ay dinlemiş
Ve yangın yerine çevirmiş yurdunu.
Bu İskitylı pek benziyor doğrusu
Stoalı yobaz bir filozofa:
İnsan ruhundan kesip atar o da
İyi kötü bütün arzuları, tutkuları
En masum heveslere varıncaya kadar;
Ben karşısındayım böylesi filozofların
Yüreğimizin can damarını kesiyorlar,
Budayıp umutlarımızı, dileklerimizi
Ölmeden öldürüyorlar bizi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir