Kartal, Domuz ve Yabankedisi

K

Koca bir meşe kurumuş.
Tepesine kartal yuva kurmuş,
Ortasında bir kovuğa yabankedisi,
Dibine de yabandomuzu.
Herkes hayat alanını ayırmış,
Güzel güzel yaşayıp gidiyorlarmış.
Kalleş kedi bozmuş düzeni.
Çıkmış kartala demiş ki:
— Canımız tehlikede,
Yavrulanmızınki hiç değilse:
Biz analar için bu daha da kötü.
Yabandomuzu ne yapıyor, gördünüz mü?
Dibimizde kuyu kazıyor sabah akşam.
Maksadı meşeyi devirip
Yavrularımızı yemek,
Bir tekini bıraksa yanmam.
Kartalı korkular alınca,
Kedi doğru aşağıya, yabandomuzuna:
— Aman komşu, demiş fıs fıs kulağına;
Sakın çıkayım deme, kartalın niyeti kötü:
Senin yavrularda gözü.
Aman, benden duyduğunu söyleme sakın;
Kulağına gitti mi yandım!
Domuzu da korkulara düşürünce
Kedi çekilmiş sinsi deliğine.
Kartal çıkabilirse çıksın,
Yavrularını yiyecek aramaya.
Kartal korksun da, domuz mu korkmasın?
O da kalakalmış yuvada.
Kim anlatsın sersemlere ki
Açlıktır beterin beteri.
Biri, ağaç devrildi devrilecek,
Biri, kanatlı bela geldi gelecek
Diye beklerken yuvayı,
Bütün kartalgiller ve domuzgiller
Açlıktan boylamış öbür dünyayı.
Kedigiller toplamış parsayı.
Fitneci bir dil neler uydurmaz,
İnsanın başına ne çoraplar örmez!
Pandora’nın kutusundan,
Çıkmış çıkacak bütün belalardan,
En kötüsü, dünyanın baş belası,
Şeytanın dikâlâsı nedir derlerse:
Fitnedir bence.

Yazar hakkında

Yorum Ekle

Yazan: Sevgi