Robinsonlar Okulu-18 (Jules Verne)
Robinsonlar Okulu-18 (Jules Verne)

Robinsonlar Okulu-18 (Jules Verne)

ON SEKİZİNCİ BÖLÜM
       Yangın bütün gece boyunca devam etti ve giderek büyüyen alevler, koca ağacın alt dallarına da sıçradı. Yükselen alevlerden ve çıkan koyu dumandan ürken hayvanlar geri çekildiler fakat pek uzağa gitmediler. Müstakbel avlarını beklemekte kararlıydılar…
       Üst dallara tırmanan Robinsonlar için, tanrıya dua etmekten başka bir şey kalmamıştı. Talihsizlik bir kere onların yakasına yapışmış, bırakıyordu.
       Sabaha karşı, dip kısmı iyice yanan ağaç, büyük bir gürültüyle devrildi. Devrilişin yavaş olması nedeniyle, Godfrey ve arkadaşları herhangi bir zarar görmemişlerdi. Yine de, yerden oldukça yukarıda bulunan dalların üstündeydiler. Ancak bu, vahşi bir hayvanın sıçrayarak yerden birkaç metre yükseklikteki bir yere ulaşmaması demek değildi. Tehlike çevrede kol geziyordu.
       Vahşi hayvanların tam harekete geçtikleri bir anda, Karefinotu’nun çın çın öten sesi duyuldu. Polinezya yamyamlarının elinde kebap edilmekten kurtulan bu vahşi yerli, gayet güzel bir İngilizceyle;
       “Bay Godfrey!” diye seslendi. “Bana da bir silah verin… Dayınızın bugün adaya gelme günü… Onlar gelinceye kadar dayanmaya bakalım… Gelmezlerse zaten hapı yuttuk!”
       Godfrey çıldıracak gibiydi. Sanki beyni durmuştu. Bütün bunlar ne demek oluyordu? Neler döndüğünü tam ona soracağı sırada, derenin öte yamacındaki çayırlıktan ilk silah sesleri duyuldu. Çok sayıda denizci, iyice silahlanmış olarak bulundukları tarafa doğru geliyordu.
       Vahşi hayvan tehlikesi artık kalmamıştı. Her üçü de, hâlâ için için yanan ağacın dalları arasından sıyrılarak toprağa ayakbastılar.
       Godfrey ayağını yere koyar koymaz, iki farklı sesin kendisini çağırdığını duydu. Son derece şaşkın olmasına rağmen, bu sesleri tanımaması imkânsızdı.
       Seslerden kalın olanı;
       “Merhaba yeğenim! Bunca zaman sonra seni selamlamaktan mutlu oldum… Umarım geç kalmamışızdır.” diye seslendi.
       Diğeri ise;
       “Godfrey! Sevgili Godfrey! Seni çok özledim.” diye fısıldadı.
(Çeviren: D. Yılmaz Tekin)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir